จากเปลือกหอยเหลือทิ้งสู่ชิ้นงานใหม่

เปลือกหอยหนึ่งชิ้นอาจดูเหมือนวัสดุพร้อมใช้ แต่ก่อนกลายเป็นเครื่องประดับ มันต้องผ่านการคัด ล้าง ตัด เจียร เจาะ และขัดอีกหลายขั้น ที่สำคัญคือ แหล่งที่มาของเปลือก เพราะการออกแบบไม่ควรสร้างแรงจูงใจให้เก็บหอยหรือเปลือกจากระบบนิเวศธรรมชาติเพิ่มขึ้น

ทางเลือกที่เหมาะกว่าคือใช้เปลือกเหลือจากอาหาร การเพาะเลี้ยง หรืออุตสาหกรรมเครื่องประดับ ซึ่งสามารถระบุชนิดและย้อนกลับไปดูที่มาได้

ด่านแรก: ที่มาของเปลือก

บทความนี้ไม่สนับสนุนการเก็บเปลือกหอยจากชายหาดหรือแนวปะการังเพื่อใช้เป็นวัตถุดิบในการผลิต

เหตุผลไม่ได้มีเพียงเรื่องผลกระทบต่อธรรมชาติ แต่เปลือกบางชนิดและการเก็บในบางพื้นที่ยังอยู่ภายใต้ข้อกำหนดทางกฎหมายด้วย จึงไม่ควรเหมารวมว่าเปลือกทุกชนิดที่พบบนชายหาดสามารถนำมาใช้ได้ทันที

ตัวอย่างชัดเจนคือ หอยมือเสือ กลุ่มหอยสองฝาขนาดใหญ่ที่อาศัยตามแนวปะการัง ซึ่งเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองของไทย และ เปลือกถือเป็นซากสัตว์ป่า ที่อยู่ภายใต้การควบคุมเรื่องการครอบครองและการค้า

หอยมือเสือยังอยู่ในบัญชีของอนุสัญญาว่าด้วยการค้าระหว่างประเทศซึ่งชนิดสัตว์ป่าและพืชป่าที่ใกล้สูญพันธุ์ (CITES) ซึ่งควบคุมการค้าระหว่างประเทศของตัวสัตว์และผลิตภัณฑ์จากสัตว์กลุ่มนี้

สำหรับนักออกแบบ วิธีที่ปลอดภัยกว่าจึงไม่ใช่การตัดสินจากหน้าตาของเปลือก แต่เริ่มจากถามให้ได้ก่อนว่า “หอยชนิดอะไร มาจากไหน และเป็นของเหลือจากกิจกรรมใด”

เปลือกหอยถูกแหล่ง มาจากไหนได้บ้าง

เปลือกหอยที่นำกลับมาใช้ได้โดยไม่ต้องสร้างความต้องการเก็บจากธรรมชาติ อาจมาจากฟาร์มเพาะเลี้ยง อุตสาหกรรมที่ใช้หอยเป็นวัตถุดิบ หรือของเหลือหลังการบริโภค

ตัวอย่างหนึ่งอยู่ที่จังหวัดตรัง ครูและนักเรียนโรงเรียนหาดปากเมงนำ เปลือกหอยชักตีน หรือหอยสังข์กระโดด ที่เหลือจากการรับประทานอาหาร มาพัฒนาเป็นพวงกุญแจ และเตรียมต่อยอดเป็นงานชิ้นใหญ่ขึ้น เช่น โมบาย โคมไฟ'

อีกตัวอย่างอยู่ที่ภูเก็ต ซึ่งมีการศึกษา เปลือกหอยมุกเหลือจากการเพาะเลี้ยงและอุตสาหกรรมเครื่องประดับ

เปลือกหอยมุกประกอบด้วยแคลเซียมคาร์บอเนตเป็นหลัก โดยส่วนสำคัญอยู่ในรูป อะราโกไนต์ (aragonite) และมีโครงสร้างเป็นชั้นที่ทำให้เกิดการสะท้อนแสงเป็นประกายมุก

สำหรับการออกแบบ เปลือกที่ยังมีผิวมุกสมบูรณ์จึงมีคุณค่าในฐานะชิ้นวัสดุ ส่วนเปลือกที่แตกหรือเล็กเกินกว่าจะใช้เป็นชิ้นอาจเปิดทางไปสู่วิธีแปรรูปแบบอื่น แทนการพยายามใช้ทุกชิ้นด้วยวิธีเดียวกัน

อีกกรณีหนึ่งทดลองนำ เปลือกหอยแมลงภู่เหลือทิ้งมาบดเป็นผงแล้วผสมเป็นดินปั้นสำหรับเครื่องประดับ พบว่าเมื่อเพิ่มปริมาณผงเปลือก ความวาวแบบมุกและความแข็งของผิวเพิ่มขึ้น ขณะที่ความเรียบของพื้นผิว การหดตัว และรูปทรงของวัสดุก็เปลี่ยนตามไปด้วย

กรณีนี้ทำให้เห็นว่า เมื่อเปลือกไม่เหมาะจะใช้ในรูปเดิม มันยังสามารถเปลี่ยนสถานะจาก “ชิ้นเปลือก” ไปเป็นส่วนประกอบของวัสดุใหม่ได้

ต่อยอดจากเปลือกที่รู้ที่มา

เมื่อวัสดุเริ่มจากเศษอาหารและของเหลือจากฟาร์ม นักออกแบบสามารถทำให้ที่มานั้นเป็นส่วนหนึ่งของคุณค่าได้ และนี่เป็นแนวทางที่เป็นไปได้

  • วัสดุ: จับคู่กับร้านอาหารทะเลหรือฟาร์มหอยในพื้นที่ เพื่อให้ได้เปลือกที่ระบุชนิดและแหล่งที่มาได้ทุกล็อต
  • ผิวสัมผัส: ทดลองเก็บผิวเดิมของเปลือกไว้บางส่วน แล้วเจียรเฉพาะพื้นที่ที่ต้องการให้เกิดความต่างระหว่างผิวธรรมชาติกับผิวที่ผ่านการขัด
  • ความหมาย: แนบข้อมูลชนิดหอยและแหล่งที่มาของวัสดุไปกับชิ้นงาน เพื่อให้ผู้ใช้รู้ว่าเปลือกไม่ได้มาจากการออกไปเก็บเพิ่มจากธรรมชาติ

เปลือกหอยชิ้นหนึ่งจึงต้องผ่านทั้งการตรวจที่มา การทำความสะอาด และการเจียระไนหรือตกแต่ง ก่อนจะกลายเป็นเครื่องประดับ และในงานแบบนี้ เรื่องเล่าว่าเปลือกมาจากไหนอาจสำคัญพอๆ กับประกายที่มองเห็น

ที่มา

ภาคอีสาน

Ask OKMD AI